|
Monday, 06 October 2008 12:30 |
|

A lot of my friends have the Wii. And while I see the appeal of the system I still can’t get past it being more than a novelty/party game console for kids and those people who really don’t play video games much. I also read about the inconsistency of the controls from game to game. So the bottom line is I am a gaming snob and I just haven’t pulled the trigger on getting one yet.
Until now….
So let me get this straight…I can now simulate cooking fabulous meals minus the inviting aromas and actually eating the finished product? Oh yeah…sign me up! The makers of Iron Chef America: Supreme Cuisine are hoping you will really dig the 300 different mini-games within the game which will have you simulate everything from chopping and mincing to rolling dough and whisking. You will enter kitchen stadium just like real chefs, get one of 15 “secret” ingredients and cook up dishes against what I assume are the likes of Bobby Flay, Emeril and whoever else is on the show on the Food Network.
This won’t get me to toss down the $250 for the Wii but the game below....
 |
I LOVE KAGA! KAGA! KAGA!
KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA! KAGA!